Краснодарская региональная общественная организация Польский национально-культурный центр «Единство» объявляет о проведении I Всероссийского конкурса творчества польских композиторов имени Аполинария Шелюто.

→ПОЛОЖЕНИЕ О КОНКУРСЕ  https://cloud.mail.ru/stock/7naKpLhFvwEZZSgcanENeDLd

Немного о композиторе:

Аполинарий Шелюто (польск. Apolinary Szeluto23 июля 1884, Санкт-Петербург — 22 августа 1966, Ходзеж) — польский пианист и композитор.

Биография

Начал своё музыкальное образование как пианист, занимался под руководством Станислава Экснера в Саратовском музыкальном училище Русского музыкального общества, затем в 1902—1905 гг. изучал композицию в Варшавской консерватории у Романа Статковского и Зыгмунта Носковского, одновременно изучая юриспруденцию в Варшавском университете. В 1906—1908 гг. совершенствовался как пианист у Леопольда Годовского в Берлине. В 1906 г. вместе с Каролем Шимановским, Гжегожем Фительбергом и Людомиром Ружицким составил композиторскую группу «Молодая Польша», ратовавшую за национальные корни академической музыки.

В 1910 г. отправился в Дерпт для завершения юридического образования, в 1911—1918 гг. работал следователем в селе Ремонтное Астраханской губернии. Вернувшись в Польшу в 1918 г., возглавлял отдел статистики в министерстве юстиции, затем в 1934 г. поселился в городке Слупца в качестве нотариуса, уделяя всё большее внимание занятиям композицией; на конец 1930-х гг. приходятся наибольшие успехи сочинений Шелюто. Во время Второй мировой войны в течение трёх лет был интернирован в лагере под Лодзью. По окончании войны обосновался в Варшаве, занимал различные должности как юрист и функционер Польской объединённой рабочей партии. В послевоенном творчестве ратовал за идеалы социалистического реализма.

Наследие

 Обелиск к 100-летию Аполинария Шелюто в Слупце

В обширном творческом наследии Шелюто, в значительной степени состоящем из сочинений последних 25 лет жизни (включающих 24 симфонии, 14 опер и множество хоровых произведений — большая часть всего этого никогда не исполнялась), преимущественное значение имеют симфонические поэмы «Сирано де Бержерак» и «Макбет» (обе 1933), струнный квартет и соната для скрипки и фортепиано (оба 1931), фортепианное трио (1940).


Apolinary Szeluto (ur. 23 lipca 1884 w Petersburgu, zm. 21 sierpnia 1966 w Chodzieży) – polski kompozytor, pianista, adwokat, z białoruskiego rodu szlacheckiego herbu Kalwarya. Należał do grupy kompozytorskiej Młoda Polska, do której należeli również Karol Szymanowski, Grzegorz Fitelberg i Ludomir Różycki.    

Życiorys

Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 9 lat. Uczęszczał do gimnazjum w Saratowie. W latach 1902–1905 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Studiował jednocześnie w Konserwatorium. W latach 1906–1909 studiował pianistykę u Leopolda Godowskiego w Berlinie. W latach 1911–1918 pracował jako sędzia śledczy w Remontnem koło Astrachania. W 1918 roku zamieszkał w Warszawie, gdzie znalazł pracę w Ministerstwie Sprawiedliwości. W roku 1934 przeniósł się do Słupcy, gdzie pracował jako notariusz. Po wojnie został sędzią Sądu Grodzkiego w Słupcy. Lata 1918-1933 były najefektywniejsze w jego działalności muzycznej. W latach 1927–1930 Towarzystwo Wydawnicze Muzyki Polskiej w Warszawie wydało jego dwa nokturny i kilka innych utworów. W 1938 r. w Poznaniu został wykonany poemat Szeluty „Cyrano de Bergerac”. W tym też roku jesienią kompozytor wystąpił w roli solisty, wykonując swój koncert fortepianowy H-dur z orkiestrą pod batutą Kazimierza Wiłkomirskiego. W 1938 r. Radio Polskie nadało kilkanaście utworów jego pióra. W okresie powojennym zaangażował się politycznie, stał się gorliwym zwolennikiem socrealizmu w muzyce. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, mimo postępującej choroby umysłowej, nadal komponował, lecz utwory z okresu po roku 1949 nie są już brane przez muzykologów pod uwagę. Dorobek kompozytorski Szeluty został po śmierci zakupiony i przechowywany przez Bibliotekę Narodową w Warszawie. Apolinary Szeluto komponował utwory w większości gatunków muzycznych; objętościowo jego twórczość przewyższa całość dorobku innych przedstawicieli „Młodej Polski”. Dzisiaj twórczość kompozytora jest zapomniana. Kompozytor napisał też dużo artykułów, m.in. Muzyka jako objaw życia społecznegoŚlepy tor muzyki współczesnejMuzyka trwała i tymczasowaJak wyprowadzić muzykę ze ślepego toruGdzie jest piękno muzyczneJaka muzyka jest na ślepym torze. Pisał też wspomnienia o Szymanowskim, Noskowskim i o Chopinie. Zmarł w Domu Pomocy Społecznej dla Przewlekle Chorych w Chodzieży 21 sierpnia 1966 r. Został pochowany na słupeckim cmentarzu. Imię Apolinarego Szeluty nosi słupecki Zespół Szkół Muzycznych, oraz ulica Słupcy.